خودروهای غیر تویوتا مجهز به موتورهای تویوتا

تویوتا از زمان آغاز به‌کار تا کنون توانسته‌است جایگاه ویژه‌ای در دنیای خودرو به‌دست‌آورد. یکی از دلایل آن موتور تویوتا است. این موتورها نه تنها در محصولات این شرکت که در قلب خودروهای غیر تویوتا نیز جای گرفته و به آنها قدرت داده‌اند.

بیت ران – الهام زهره وند: کارخانه تولید پارچه‌ی تویوتا نزدیک به یک قرن پیش کار خود را آغاز کرد، این شرکت ژاپنی اکنون در صدر زنجیره‌ی خودروسازی قرار دارد و تا سال ۲۰۲۳، حدود ۱۰.۷٪ از بازار جهانی خودرو را به خود اختصاص داده‌است.

البته خودروهای تویوتا نیروی اصلی برای رسیدن به این جایگاه در بازار جهانی بوده‌اند، اما موتورهای برجسته‌ای که در این سال‌ها تولید کرده، نقش به‌سزایی در این موفقیت داشته‌اند. این موتورها شاید به‌اندازه‌ی موتورهای بزرگ و قدرتمند V8 جذاب نباشند، اما موتورهای با عملکرد بالایی مانند ۲JZ-GTE و ۱ZZ-FE که همه جا حضور دارند، به‌خاطر عملکرد و مطمئن بودن‌شان شهرتی برای خود به‌دست آورده‌اند.

این موتورها به‌طور طبیعی با خودروهای تویوتا شناخته می‌شوند. مدل‌هایی مانند تویوتا سوپرا، MR2 و نسل‌های مختلف کرولا همگی از موتورهای تویوتا بهره‌برده‌اند و بیشتر نتایج چشمگیری به‌دست آورده‌اند. با این‌حال، تویوتا در ارائه‌ی موتورهای خود به دیگر خودروسازان نیز تردیدی به خود راه نداده‌است. شاید این کار خیلی رایج نباشد، اما در طول سال‌ها، برخی از خودروهای غیر تویوتا نیز از قدرت موتوری تویوتا بهره‌مند شده‌اند. برای آشنایی با این خودروها، ادامه مطلب را بخوانید.

بیشتر بدانید: ترمز اگزوز موتور دیزلی چیست و چگونه عمل می‌کند؟

بیشتر بدانید: قدرتمندترین موتور خودرو تویوتا را بشناسید؛ معرفی پنج موتور با عملکرد فوق‌العاده

در کانال آپارات بیت ران ببینید:

لوتوس الیز (۲۰۲۱ – ۲۰۰۴)

اگر یک خودرو باشد که علاقه‌مندان به خودرو را با نام لوتوس پیوند می‌زند، آن خودرو بی‌شک لوتوس الیز است. این خودرو که نخستین‌بار در سال ۱۹۹۶ به بازار عرضه شد، با ویژگی‌های خلوص و سادگی معروف به سبک لوتوس توانست محبوبیت زیادی بین مشتریان و کارشناسان کسب کند و در اولین دوره‌ی فروش خود، ۱۲ هزار دستگاه فروخت، حتی با وجود استفاده از موتور نه چندان مطمئن روور K-Series.

لوتوس در چند سال اول سری ۲ الیز به استفاده‌از موتور روور ادامه داد، اما در سال ۲۰۰۴ موتور ۲ZZ-GE تویوتا با قدرت ۱۸۹ اسب‌بخار را به مدل الیز ۱۱۱R معرفی کرد. در مدل پایه‌ی الیز همچنان موتور روور استفاده‌می‌شد، اما این وضعیت برای مدت طولانی دوام نیاورد. لوتوس در سال ۲۰۰۶ مدل ابتدایی الیز S را با موتور ۱ZZ-GE و توانِ ۱۳۴ اسب‌بخار به بازار عرضه کرد.

سری ۳ الیز در سال ۲۰۱۱ به بازار آمد و اولین سال تولید آن، به‌عنوان یک سال گذار شناخته می‌شود. در این سال مدل‌های الیز R و SC باقی ماندند، اما مدل پایه‌ی الیز اکنون از موتور ۱.۶ لیتری ۱ZR-FAE بهره‌می‌برد. در سال ۲۰۱۲، تغییراتی در خط تولید سری ۳ ایجاد شد و لوتوس مدل‌های الیز R و SC را کنار گذاشت و به‌جای آن، مدل الیز S با توان ۲۱۷ اسب‌بخار و گشتاور ۲۵۰ نیوتن متر را معرفی کرد که از موتور سوپرشارژر ۲ZR-FE بهره‌می‌برد.

لوتوس به‌استفاده از این موتورها در دهه‌ی بعد ادامه داد و در نهایت به مدل‌های الیز اسپرت ۲۴۰ با توان ۲۴۵ اسب‌بخار و کاپ ۲۵۰ Final Edition با توان ۲۵۰ اسب‌بخار رسید. تا اینکه در سال ۲۰۲۱ تولید الیز متوقف شد.

بیشتر بدانید: موتور دیزلی ۱۵ لیتری با سوختی که نه هیدروژن است و نه فراموش‌شدنی

بیشتر بدانید: بهترین موتور خودرو که تولید شده؛ ۱۰ خودروساز برتر در این زمینه

در کانال آپارات بیت ران ببینید:

لوتوس اگزیج (۲۰۲۱ – ۲۰۰۴)

لوتوس مانند خودروی مشابه خود، الیز، نخستین نسل لوتوس اگزیج نیز در ابتدا از موتور K-series ساخت روور استفاده‌می‌کرد. اما این وضعیت زیاد دوام نیاورد. وقتی لوتوس در سال ۲۰۰۴ سری ۲ اگزیج را معرفی کرد، موتور ۲ZZ-GE تویوتا جایگزین شد. مدل نخستین اگزیج با موتور ۲ZZ توانایی تولید ۱۸۰ اسب‌بخار و ۲۵۴ نیوتن متر گشتاور را داشت که نسبت قدرت به وزن چشمگیر ۲۱۶ اسب‌بخار در هر تن را به این خودرو می‌بخشید.

این عملکرد خوب بود، اما برای لوتوس کافی نبود. بنابراین، در سال ۲۰۰۶ مدل اگزیج S با تمرکز بر عملکرد پیست و مجهز به سوپرشارژر معرفی شد. این مدل توانست با استفاده‌از همان موتور ۲ZZ به قدرت ۲۱۸ اسب‌بخار دست یابد. لوتوس در سال‌های آتی همچنان به‌بهبود مدل اگزیج S ادامه داد و در نهایت به مدل سبک‌تر و قدرتمندتر اگزیج S 260 در سال ۲۰۰۹ رسید. به این‌ترتیب توانست از همان موتور چهار سیلندر به قدرت حیرت‌انگیز ۲۵۷ اسب‌بخار برسد.

در سری ۳ اگزیج که برای مدل سال ۲۰۱۲ معرفی شد، لوتوس از موتور V6 3.5 لیتری ۲GR-FE با توان ۳۴۵ اسب‌بخار و سوپرشارژر استفاده‌کرد. این تغییر نیرو محرکه به این معنا بود که در دهه‌ی بعد، لوتوس به معرفی مدل‌های قدرتمندتری از اگزیج پرداخت، از جمله اگزیج اسپرت ۳۸۰ با توان ۳۷۵ اسب‌بخار در سال ۲۰۱۶ و مدل اگزیج کاپ ۴۳۰ که توانست سال بعد از مرز ۴۰۰ اسب‌بخار عبور کند.

در نهایت، لوتوس برای خداحافظی با مدل اگزیج، سه مدل Final Edition ارائه کرد: مدل اسپرت ۳۹۰ با توان ۳۹۷ اسب‌بخار، مدل اسپرت ۴۲۰ با توان ۴۲۰ اسب‌بخار، و مدل کاپ ۴۳۰ با توان ۴۳۰ اسب‌بخار، که به عنوان یکی از بهترین خودروهای لوتوس شناخته می‌شود.

لوتوس ۲-الیون (۲۰۱۱ – ۲۰۰۷)

چند سال پس از استفاده‌از موتورهای تویوتا در مدل‌های الیز و اگزیج، لوتوس با الهام از تاریخ پرافتخار خود در مسابقات، مدل ۲-الیون را معرفی کرد. این خودرو، که ویژه‌ی پیست و با تمرکز بر سبک‌سازی ساخته شده‌بود، بر اساس پلتفرم همان الیز و اگزیج طراحی شد، اما با کمترین امکانات. شیشه جلو؟ غیرضروری. درها؟ نیازی نیست. راحتی و امکانات رفاهی؟ اهمیتی ندارد.

اما آنچه مدل ۲-الیون داشت، عملکرد چشمگیری بود. این خودرو به‌طرز چشمگیری سبک‌تر از الیز معاصر بود. در سبک‌ترین نسخه‌ی خود تنها ۶۸۰ وزن خشک داشت. لوتوس همچنین توانست قدرت بیشتری از موتور سوپرشارژ ۲ZZ-GE بگیرد. مدل ۲-الیون دارای ۲۵۲ اسب‌بخار قدرت و ۲۴۲ نیوتن‌متر گشتاور بود، که جهشی قابل توجه نسبت به مدل الیز SC با قدرت ۲۱۸ اسب‌بخار داشت. لوتوس همچنین یک نسخه‌ی ویژه‌ی پیست به نام Track Pack ارائه کرد. این‌نسخه، شامل ارتقاءهایی چون اسپلیتر جلویی تهاجمی‌تر، واحد کنترل موتور (ECM) ویژه پیست، باله‌ی عقب از جنس فیبرکربن، و سیستم اگزوز مستقیم بود.

اما حتی نسخه‌ی مجهز به Track Pack هم تند و تیزترین نسخه ۲-الیون نبود. مدل ۲-الیون GT4 Supersport که در سال ۲۰۰۹ معرفی شد، شامل ارتقاءهای مسابقه‌ای بیشتری از جمله فنرهای سخت‌تر، لینک‌های عقب با کیفیت بالاتر، تایرهای نیمه‌اسلیک، و یک رول‌کیج کامل بود. این مدل همچنین به‌لطف سیستم‌های ورودی و خروجی اصلاح‌شده، توانست قدرت بیشتری تولید کند؛ ۲۶۶ اسب‌بخار و ۲۴۶ نیوتن متر گشتاور. لوتوس، تنها ۱۰ دستگاه، از مدل GT4 Supersport را در تولید اولیه‌ی سال ۲۰۰۹ ساخت و مشخص نیست چه تعداد بیشتری در ادامه تولید شده‌است.

بیشتر بدانید: قدرتمندترین موتور چهار سیلندر که می‌توانید بخرید

بیشتر بدانید: موتور چندگانه سوخت تویوتا به خودروهای الکتریکی پایان می‌دهد؟ موتور رنسانس چیست؟

در کانال آپارات بیت ران ببینید:

لوتوس اوورا (۲۰۲۱ – ۲۰۰۹)

اوورا، که در سال ۲۰۰۹ معرفی شد، به‌روشنی شباهت خانوادگی با الیز و اگزیج داشت. اما یک تفاوت مهم هم بود: آرایش صندلی‌ها. برخلاف خواهر و برادران خود، اوورا دارای موتور میانی و ترکیب صندلی ۲+۲ بود. این چینش فضای کافی در عقب برای کودکان، خرید یا چمدان فراهم می‌کرد. البته اوورا یک خودروی کامل چهار نفره نبود، اما برای افرادی که به فضای اضافه نیاز داشتند، انتخابی مناسب بود.

اوورا همچنین تنها لوتوس V6 بود که در زمان معرفی عرضه‌شد. موتور V6 که توسط تویوتا تأمین شده بود، با نام ۳.۵ لیتری ۲GR-FE شناخته می‌شد. این موتور، با تغییرات جزئی توسط لوتوس، ۲۷۶ اسب‌بخار قدرت و ۳۵۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. اما لوتوس به اینجا بسنده نکرد: مدل اوورا S در سال ۲۰۱۰ با موتور سوپرشارژ ۲GR معرفی شد که ۳۴۵ اسب‌بخار قدرت و ۴۰۰ نیوتن‌متر گشتاور داشت.

پنج سال پس از معرفی اوورا S، لوتوس مدل اوورا ۴۰۰ را عرضه کرد که قدرت ۴۰۰ اسب‌بخار آن از یک سوپرشارژر ادل‌بروک به‌همراهِ اینترکولر تأمین می‌شد. در سال ۲۰۱۶ نیز مدل اوورا اسپرت ۴۱۰ معرفی شد که قدرت‌اش ۱۰ اسب‌بخار افزایش یافته‌بود. اوورا GT430 و GT430 اسپرت نیز در تعداد محدود ۶۰ دستگاه تولید شدند و دارای قدرت ۴۳۰ اسب‌بخار بودند که از طریق تغییراتی در سیستم احتراق، نقشه‌ی سوخت و زمان‌بندی میل بادامک به‌دست آمده‌بود. تولید اوورا در سال ۲۰۲۱ به پایان رسید.

لوتوس امیرا (از ۲۰۲۲ – تاکنون)

لوتوس امیرا در سال ۲۰۲۲ به‌عنوان جانشینی برای مدل‌های الیز، اگزیج و اوورا که دیگر تولید نمی‌شوند، معرفی شد و همچنین به‌عنوان وداع نهایی این شرکت با موتورهای احتراق داخلی به حساب می‌آید. حتی در حالی‌که لوتوس به آینده‌ی الکتریکی خود با مدل الکتریکی Eletre نگاه می‌کند، امیرا همچنان چیزی از گذشته را حفظ کرده‌است: موتور V6 3.5 لیتری تویوتا.

مدل امیرا نسخه اول ۲۰۲۲، که لوتوس به‌آن اشاره کرده بود، با همان موتور سوپرشارژ ۲GR-FE تویوتا که در اوورا و اگزیج سری ۳ به‌کار رفته بود، به بازار آمد. متأسفانه، مقررات جدید انتشار گازهای آلاینده به این معنی بود که موتور ۳.۵ لیتری کمی قدرت کمتری نسبت به گذشته دارد، به‌طوری‌که لوتوس ادعا می‌کند ۴۰۰ اسب‌بخار قدرت و ۴۲۱ گشتاور از این موتور تولید می‌کند. این مقدار کمی کمتر از اوج قدرت ۴۰۰ اسب‌بخار در خودروهای قدیمی‌تری مانند اوورا GT430 با ۴۳۰ اسب‌بخار بود.

برخلاف تمام خودروهای لوتوس از زمانِ الیز و اگزیج سری ۲، امیرا به‌طور انحصاری از موتور تویوتا استفاده نمی‌کند. این شرکت موتور توربوشارژ ۲.۰ لیتری طراحی شده توسط لوتوس و ساخته شده توسط AMG را در این خودرو ارائه داد. مشخصات آن ۳۶۰ اسب‌بخار قدرت و ۴۳۰ نوتن‌متر گشتاور بود و با عملکرد و شخصیت خود، منتقدان را تحت تأثیر قرار داد. لوتوس همچنان، به‌ارائه‌ی هر دو موتور در امیرا در سال ۲۰۲۴ ادامه می‌دهد.

شورولت نوا (از ۱۹۸۵ – ۱۹۸۸)

خط تولید نوا از شورولت به‌عنوان یک سطح تزئینی برای شورولت II در سال ۱۹۶۲ آغاز شد. سپس در سال ۱۹۶۹ به مدلی مستقل تبدیل شد و نهایتا نوا SS 396 L78 را به‌وجود آورد که یکی از نمادین‌ترین خودروهای شورولت در دهه‌ی ۱۹۷۰ به حساب می‌آید. اما مانند بسیاری از همتایان خود در دنیای خودروهای عضلانی، تغییرات بازار و مقررات سخت‌گیرانه‌تر در مورد انتشار گازهای آلاینده، باعث شد که این خودروهای عضلانی نوا در اوایل دهه ۱۹۷۰ از دور خارج شوند. نسل‌های بعدی کم‌کم جذابیت خود را از دست دادند. نوا نسل چهارم از سال ۱۹۷۵ به نسبت خوب بود و یک موتور ساخت آمریکا را زیر کاپوت خود جای داده‌بود. اما نسل پنجم نوا، تغییر بزرگی به حساب می‌آمد.

نوا شورولت در اواسط دهه‌ی ۱۹۸۰ نخستین نتیجه همکاری جنرال موتورز و تویوتا به نام New United Motor Manufacturing Inc. (NUMMI) بود. نتیجه؟ یک تویوتا کرولا با برند شورولت، که موتور ۱.۶ لیتری ۴A-LC اصلی آن نیز در این خودرو موجود بود.

موتور ۴A-LC ۷۴ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد که نسبت به پیشینیان عضلانی‌اش فاصله زیادی داشت. بی‌شک، مصرف ۳۰ مایل در گالون آن در شهر برای بیشتر خریداران رقم مهم‌تری بود. اما این هنوز نشانه‌ای از افت بزرگی بود که نوا تجربه کرده‌بود. این تغییرات در سال ۱۹۸۸ کمی بیشتر شد، زمانی که شورولت نوا Twin-Cam با موتور ۴A-GE تویوتا که ۱۱۰ اسب بخار قدرت داشت را عرضه کرد. هرچند که این خودرو به پای نواهای دهه ۷۰ نمی‌رسید، اما هنوز طرفدارانی داشت. متأسفانه، Twin-Cam عمر کوتاهی داشت. شورولت تنها ۳۳۰۰ دستگاه از آن را در آن سال تولید کرد و در پایان سال ۱۹۸۸ نام نوا را بازنشسته کرد.

بیشتر بدانید: قدرتمندترین موتور خودرو تویوتا را بشناسید؛ معرفی پنج موتور با عملکرد فوق‌العاده

بیشتر بدانید: انواع موتور خودرو و بررسی تفاوت آنها

در کانال آپارات بیت ران ببینید:

جئو/شورولت پریزم (از ۱۹۹۰ – ۲۰۰۲)

خودروی خانوادگی چهار درِ نوا تا پایان دهه ۸۰ ناپدید شد. اما جنرال موتورز و تویوتا از ایده‌ی ساخت یک خودروی چهار سرنشینه مقرون‌به‌صرفه و متداول دست نکشیدند. تفاوت این بار این بود که جنرال موتورز دیگر تلاش نمی‌کرد آن را تحت نام برند شورولت به بازار عرضه کند. جئو برندی بود که برای جذب خریداران خودروهای وارداتی طراحی شده‌بود. جنرال موتورز از آن برای ادامه بازاریابی نسخه‌ی آمریکایی تویوتا کرولا استفاده کرد؛ این بار به نام پریزم، که در سال ۱۹۸۹ برای مدل سال ۱۹۹۰ معرفی شد.

همان‌طور که در نوا نسل پنجم شورولت، جنرال موتورز و تویوتا تصمیم گرفتند از موتورهای تویوتا در جئو پریزم استفاده کنند، خوشبختانه با کمی قدرت بیشتر. پریزم استاندارد و پریزم LSi از موتور ۱۰۲ اسب بخاری ۴A-FE استفاده‌می‌کردند، در حالی‌که GSi دارای موتور ۱۳۰ اسب بخاری ۴A-GE بود که به نوعی جانشینی معنوی برای نوا Twin-Cam به حساب می‌آمد. جنرال موتورز و تویوتا در سال ۱۹۹۳ نسخه ۴A-GE GSi را کنار گذاشتند و به نوعی آن را با موتور ۱.۸ لیتری ۷A-FE جایگزین کردند که در پریزم LSi موجود بود.

جنرال موتورز در سال ۱۹۹۶ تصمیم به متوقف کردن استفاده از برند جئو گرفت. درادامه، نسل سوم پریزم به‌عنوان شورولت عرضه شد. پریزم ۱۹۹۸ با طراحی گردتر و موتور ۱.۸ لیتری ۱۲۰ اسب بخاری ۱ZZ-FE زیر کاپوت به همراه جعبه دنده پنج سرعته معرفی شد. جنرال موتورز تصمیم گرفت که موتور جایگزینی برای مدل‌های با مشخصات بالاتر LSi ارائه ندهد. هر دو مدل تا زمانی‌که جنرال موتورز پس از سال ۲۰۰۲ نام پریزم را بازنشسته کرد، از موتور ۱ZZ-FE استفاده کردند.

پونتیاک وایب (از ۲۰۰۲ – ۲۰۱۰)

پونتیاک وایب پایان دو موجودیت را رقم زد، اگرچه شاید یکی از آن‌ها بیشتر از دیگری به یاد آورده می‌شود. نخست، این آخرین خودروی برند جنرال موتورز (GM) بود که در کارخانه NUUMI تولید شد. دیگر اینکه، این یکی از آخرین خودروهایی است که نام پونتیاک را به دوش می‌کشد و یکی از دو مدلی است که به سال مدل ۲۰۱۰ رسید. مدل دیگر پونتیاک G6 بود.

مانند خودروهای پیشین NUUMI جنرال موتورز، این نیز یک خودروی ژاپنی بازطراحی شده بود. به طور ویژه، وایب نسخه‌ای از تویوتا ماتریکس با لوگو و نام متفاوت بود. این دو خودرو بیشتر اجزا را مشترک داشتند. از جمله موتورهای ۱.۸ لیتری ۱ZZ-FE و ۲ZZ-GE، که موتور دوم با ۱۸۰ اسب بخار به‌عنوان استاندارد در وایب GT ارائه می‌شد. وایب به‌طور استاندارد با دیفرانسیل جلو بود. اما مالکان می‌توانستند در صورت تمایل به مدل دیفرانسیل چهارچرخ محرک نیز دسترسی داشته باشند.

جنرال موتورز نسل دوم وایب را در سال ۲۰۰۷ به‌عنوان مدل ۲۰۰۹ با طراحی و گزینه‌های موتوری به‌روز شده عرضه کرد. اگرچه این خودرو همچنان اساسا یک تویوتا ماتریکس بود. جنرال موتورز و تویوتا همچنین موتورهای ZZ را کنار گذاشتند. اما وایب همچنان یک خودروی آمریکایی با موتور خارجی باقی ماند: به‌جای موتورهای ۱ZZ و ۲ZZ، موتور ۱.۸ لیتری ۲ZR-FE با قدرت ۱۳۲ اسب بخار و موتور ۲.۴ لیتری ۱۵۰ اسب بخار ۲AZ-FE به‌کار گرفته شد. با این‌حال، نسل دوم وایب چندان فرصتی برای موفقیت نداشت. جنرال موتورز در سال ۲۰۰۹ وایب را متوقف کرد. این یکی از بسیاری از تصمیمات سختی بود که به‌دلیل ورشکستگی این شرکت در سال ۲۰۰۹، باید گرفته‌می‌شد، که شامل پایان دادن به پونتیاک و NUUMI نیز بود.

اسپایکر B6 وناتور (۲۰۱۳)

خودروهای میانه‌موتور لوتوس از نظر عجیب بودن، در میان خودروهای با موتور تویوتا نسبتا منحصر به‌فرد بودند. اما مدل B6 وناتور از شرکت هلندی اسپایکر در اوایل دهه ۲۰۱۰ این موضوع را پشت سر گذاشت؛ یا دست‌کم اگر اسپایکر واقعا آن را تولید کرده‌بود، این‌گونه می‌شد. اسپایکر در نمایشگاه بین‌المللی خودروی ژنو در سال ۲۰۱۳، B6 وناتور را معرفی کرد و برنامه‌ریزی کرد تا تولید این خودرو را در اوایل سال ۲۰۱۴ آغاز کند.

B6 وناتور یک خودروی ورزشی دو نفره با موتور میانه‌عقب بود که در آن زمان توسط یک موتور V6 نامشخص با قدرت حدود ۳۷۵ اسب بخار تغذیه می‌شد. در حالی‌که اسپایکر در ابتدا منبع موتور V6 خود را اعلام نکرد. تنها موتور V6 با قدرت بیش از ۳۰۰ اسب بخار که لوتوس در آن زمان می‌توانست ارائه دهد، واحد تویوتا موجود در اوورا و سری ۳ اکسید بود.

البته، لوتوس در سال ۲۰۱۳ خودرویی با قدرت ۳۷۵ اسب بخار تولید نکرده‌بود. مشخص نیست که آیا اسپایکر قصد داشته موتور V6 را به‌گونه‌ای تغییر دهد که قدرت ۳۷۵ اسب بخار را از آن بگیرد یا اینکه لوتوس پیشتر شروع به آزمایش تغییرات موتوری کرده‌بود که بعدا منجر به تولید اکسید اسپرت ۳۸۰ با قدرت ۳۷۵ اسب بخار شد. در هر صورت، موتور پیشنهادی وناتور می‌توانست با توجه به بدنه‌ی کربن فیبر و شاسی آلومینیومی آن خودرویی نسبتا سریع را به ارمغان بیاورد. متأسفانه، B6 وناتور به یکی دیگر از سوپرکارهایی تبدیل شد که هرگز به تولید نرسید، بنابراین هرگز ندانستیم که چقدر سریع بود.

بیشتر بدانید: قدرتمندترین موتور سه سیلندر ساخته شده تا کنون؛ یک فهرست هیجان انگیز

بیشتر بدانید: بهترین موتور خودرو که تولید شده؛ ۱۰ خودروساز برتر در این زمینه

در کانال آپارات بیت ران ببینید:

لکسوس و سایون

ما روی خودروهای غیر تویوتا در این لیست تمرکز کرده‌ایم، اما این لیست بدون ذکر لکسوس و سایون کامل نمی‌شود. هرچند که این برندها به‌عنوان تویوتا شناخته نمی‌شوند، اما هر دو برند، یا در مورد سایون، به نوعی، زیرمجموعه‌های تویوتا هستند. این باعث می‌شود که محصولات لکسوس و سایون عملا تویوتا باشند، فقط با نامی متفاوت.

تویوتا لکسوس را در سال ۱۹۸۸ برای بازاریابی برندهای لوکس خود را با لکسوس LS400 که با رقبایی چون بی‌ام‌و و مرسدس رقابت می‌کرد و دارای موتور افسانه‌ای ۳.۸ لیتری ۱UZ-FE V8 بود، راه‌اندازی کرد. تویوتا تا به امروز مالک لکسوس است و خودروهای این دو شرکت از جمله موتورها، بیشتر اجزاء و پلتفرم‌های مشترکی دارند. حتی لکسوس LF-A نمادین نیز از موتور تویوتا، یعنی ۱LR-GUE، بهره‌می‌برد که این شرکت آن را به‌همراهِ یاماها توسعه داد.

از سوی دیگر، سایون یک تلاش در اوایل دهه ۲۰۰۰ برای جذب خریداران جوان‌تر بود. دو خودروی اول سایون، xA و xB در نمایشگاه خودروی لس‌آنجلس در سال ۲۰۰۳ معرفی شدند و هر دو دارای موتور ۱.۶ لیتری ۱NZ-FE تویوتا بودند. سایون در بیشتر خودروهای آینده‌ی خود همچنان از موتورهای تویوتا استفاده‌کرد. هرچند که برخی استثناها نیز وجود داشت: برای نمونه، سایون iA یک خودروی بازطراحی‌شده از مزدا ۲ بود، در حالی‌که سایون FR-S اسپرت به‌طور تکنیکی دارای موتور سوبارو بود، هرچند که آن موتور نتیجه همکاری سوبارو و تویوتا بود. به‌طور کلی، اما، خودروهای سایون تا زمان انحلال برند سایون در سال ۲۰۱۷ از موتورهای تویوتا استفاده‌می‌کردند.

بیشتر بدانید: کوچکترین موتور چهارسیلندر در یک خودروی تولیدی: شاهکار مهندسی هوندا

بیشتر بدانید: خودرو مدرن با چراغ جلو گرد ؛ ۶ خودرو محبوب تولید شده

در کانال آپارات بیت ران ببینید: